moje komentarze

A cytat z Pythonów na temat nowego logo LibDemsów - genialny!

Znakomite! Dzięki!

Tak, to jest zaakcentowane, ale jeśli obecna na pokazie Magdalena Środa spodziewała się, że znajdzie w filmie pożywkę dla swoich feministycznych szaleństw, to musiała się rozczarować.
Ładne są sceny, kiedy wśród rzędów męskich butów widać jedne damskie pantofle, albo kiedy za drzwiami łazienki z napisem "Lady Members" w Izbie Gmin stoi rozłożona deska do prasowania z żelazkiem.

Kolejny raz robi Pan z siebie - wiadomo kogo. Bo nawet nie wie Pan, jaką funkcję pełnię w swojej gazecie i mocno mnie Pan awansował. Nie wiem też, skąd stwierdzenie, że gazeta powinna być "obiektywna-apolityczna". Jakakolwiek gazeta.
Dodatkowo dowodzi Pan, że nie rozumie Pan kompletnie, czym się różnią poglądy polityczne od sympatii partyjnych. Jeśli to dla Pana to samo, to współczuję.
Bardzo zabawne jest też, jak próbuje Pan zdeprecjonować zmarłego papieża, nazywając go "Wojtyłą". Takie kundelkowate, chamskie poszczekiwanie, na szczęście kompletnie bez znaczenia.

"Zaczytując się w poezji Szymborskiej doczytał się Pan w niej wyłącznie, że była ateistką i sprzyjała lewicy". Mam wrażenie, że albo Pani mojego tekstu nie przeczytała, albo go nie zrozumiała. Kompletnie.

Mało co mnie tak raduje, jak sytuacja, kiedy oponentowi się zdaje, że strasznie mi dołożył, a tymczasem koncertowo wychodzi na durnia.
Stawiam butelkę dobrego wina za jeden cytat, w którym mienię się "obiektywnym".
Tak się składa, że wiele razy tłumaczyłem, że publicysta nie może być "obiektywny", bo ma swoje poglądy. I ja się swoich otwarcie przyznaję. Z tym że to nie są poglądy partyjne, ale właśnie polityczne, a dokładnie - konserwatywno-liberalne.
Przy okazji - porównywanie Jana Pawła II do Szymborskiej w jakimkolwiek wymiarze uważam jednak za mocno niestosowne. Ale to już Pana problem.

Troszkę Pan trafił jak kulą w płot. Po pierwsze dlatego, że nie bardzo rozumiem, czego miałbym się niby bać, skoro i tak u "wolnych Polaków mam przechlapane". Po drugie - bo o obu panach pisałem ostro krytycznie nieraz (także w S24), tyle że nie o ich poezji. A to dlatego - po trzecie - że jej nie znam. Ani Wencla, ani Rymkiewicza, poza nielicznymi wyjątkami.
Głupio tak wyjść na durnia, prawda?

Co do zasady - pełna zgoda. Różni nas to, że moim zdaniem jedna ze stron sporu próbuje niektóre osoby właśnie windować na poziom takich oberautorytetów, sugerując, że jeżeli ktoś ich za autorytety nie uznaje, to jest ciemny/ksenofobiczny/nietolerancyjny itd. Proszę zwrócić uwagę: czy w którymś z tekstów o zmarłej poetce (a przeczytałem lub przejrzałem chyba kilkanaście) znalazło się stwierdzenie wprost: "w III RP stanęła po lewej stronie, w wielu sprawach blisko jej było właśnie do lewicy"? W wielkim tekście w "Tygodniku Powszechnym", który przeczytałem kilka godzin temu, nie ma ani słowa o protestach i listach, jakie podpisywała po 1989 r.

Dziękuję za ciekawe uwagi. Właśnie z powodu niejednoznaczności postawy Szymborskiej napisałem o tej części jej życiorysu bez jednoznacznej oceny, bo tej chyba nie można wystawić. Może za mało to podkreśliłem.
W drugiej sprawie - szanuję taką opinię. Moja jest trochę inna: prawdą jest, że rozważając rzeczy proste, można też postawić ważkie pytania. Jednak w moim odczuciu (podkreślam mocno, że to jedynie moja ocena) zamiłowanie do rozważania banału sprawia, że to się w większości wierszy Szymborskiej nie dzieje.
W trzeciej sprawie - cóż, może była to po prostu chęć czystego rozegrania sprawy. Zresztą być może moja wina, że nie dość wyraźnie zaznaczyłem, co mam na myśli, pisząc o demonstracji. Chodzi mi jedynie o to, że ta decyzja jasno pokazuje, po jakiej stronie światopoglądowo stała Szymborska. Przykład ze Szmajdzińskim jest o tyle znaczący, że miał pokazać, iż pogrzeb katolicki dostają w Polsce nawet ludzie, którzy byli mocno z Bogiem na bakier.

"Zniewolony umysł" znam, proszę sobie wyobrazić. I przypominam, że opisane tam historie ludzkich mimikr nie są pisane z aprobatą. Swoim odwołaniem do książki Miłosza raczej Pan szkodzi Szymborskiej, niż pomaga.

Nie ma zgody. Koncepcja "authority of last resort" polega właśnie na tym, że dana osoba nie jest działaczem politycznym, ale się nim staje w razie potrzeby, przy pozorach osoby "ponadpolitycznej". I ten obraz należy odkłamać.
Co do roli poety - zgoda, ale jej rozumienie w Polsce jest też częścią naszej spuścizny. Nie jestem wielbicielem romantyzmu, ale taki jest fakt. Nie wiem natomiast, gdzie Pan dostrzega w moim tekście pretensję. Napisałem jedynie, że Szymborska w mojej osobistej ocenie była banalna, bo zajmowała się banałami. Tu jednak ocena, czy były to faktycznie banały i czy poeta ma się zajmować sprawami wielkimi czy małymi, jest czysto indywidualna.

Tak, mój błąd, przeoczenie i rozproszenie. Przepraszam, swój komentarz musiałem usunąć.

Przytaczanie fragmentu tego listu Herberta jest całkiem obok moich tez. Pisałem jedynie, że i Herbert, i Miłosz zadawali poważne pytania. Nie pisałem, że obowiązywała tu jakaś niezłomność. Chodzi jedynie o wagę pytań. Inna sprawa, że ja ten fragment rozumiem chyba inaczej niż Pan - jako stwierdzenie, że od polskości się nie da wyzwolić, choćby się z nią miało nie wiem jaki problem.
A propos (to już nie do Pana, tylko przy okazji): pewien dyżurny lewak z satysfakcją donosi na Twitterze, że Herbert w pewnym okresie swojej twórczości "uciekał w antyk" i że niedostrzeganie tego to moja "wpadka". Ów lewak musi być chyba ślepy, jeśli w wierszach Herberta z tego okresu nie widzi ważnych pytań o współczesność.

Nie wiem, czy to by było stawianie w trudnej sytuacji. Kościół w takich sprawach, w przypadku takich osób, jest bardzo elastyczny.

Tak czy owak, dziękuję, bo mogę się tu zetknąć, z, by tak rzec, kompletną intelektualną egzotyką, oderwaną od rzeczywistości do potęgi drugiej.

Jak zwykle trudno pojąć, o co Panu właściwie chodzi, choć kontrast pomiędzy oskarżaniem kogokolwiek o "obronę pozycji rynkowej" a nachalną reklamą książek i księgarni, tradycyjnie wklejaną pod wpisem, jest dość zabawny. Zwracam jedynie uwagę na pewien dość istotny detal, który Panu umknął: wydawca "Faktu" już ponad rok temu przeszedł fuzję i nazywa się teraz Rignier Axel Springer. Odpowiedzialność za wydawanie gazet w tej części Europy przejął szwajcarski partner tego dilu, czyli Rignier. Zatem stwierdzenie, że "Fakt" to "oficjalne, finansowane przez Niemców media" jest chybione. Byłoby zresztą chybione całkowicie i przed fuzją, ponieważ - wbrew być może Pana wyobrażeniom o funkcjonowaniu rynku - gdyby Niemcy lub ktokolwiek inny miał FINANSOWAĆ wydawane w Polsce media, to by ich nie wydawał. Te media ZARABIAJĄ, więc nikt ich nie finansuje. Finansują się same.
Przy okazji informuję, że ani przez myśl mi nie przeszło, że ten Pana tekst jest wyrazem jakichś frustracji. Skądże znowu. Ja po prostu - jak zwykle, gdy zbłądzę na Pana blog - nie wiem, czego on w ogóle jest wyrazem.

Ja się właściwie z Panem zgadzam, choć odjazd konfederacki w zbyt dużym stężeniu wciąż uważam za generalnie szkodliwy, a eschatologiczne wynurzenia Wencla nie zastąpią programu politycznego. Jednak zasadniczy problem w tym, że o ile "moja strona" mówi: niech każdy robi, co mu wychodzi najlepiej, o tyle strona druga powiada: tylko my jesteśmy Wolnymi Polakami, a tamci to zdrajcy i żadnej współpracy nie będzie. Tu jest pies pogrzebany.
Będzie o tym mój tekst w poniedziałkowym "URze", zachęcam do lektury (najlepiej poprzedzonej lekturą tekstu prof. Krasnodębskiego z ostatniego numeru).
Pozdrawiam

Bardzo dziękuję za zaproszenie na moim blogu. Bardzo chciałbym przyjść, choć nie wiem, czy dam radę.
Życzę wspaniałego koncertu i pozdrawiam!

Tylko jedna uwaga: nie jesteśmy na "ty".

...jaką przyjemność sprawiła mi Pani, przytaczając tę opowieść z pracy. Tak, o to właśnie chodzi: orać, orać, jest ciężko, trudno, ale trzeba. Może komuś otworzy się oczy, choć trochę, a one się potem nie do końca zamkną.
Dziękuję i pozdrawiam